تبليغاتX
روضه رضوان
يك روز گذشت و شب مستي به‌سرآمد........... يعني سرِسنگ و سرِديوانه به هم خورد

   در زلال هر نگاه

  ابر بارشي نهفته است

  دل ميان سينه مي تپد

  در گشوده مي شود ...

 

 

  راز سر به مهر حرفهاي ناتمام

  سيل مي شود به سوي گامهاي تو

 

 

  اي رضاي آفتاب بي دريغ

   اي تو رأفتِ تمام

 

   اشك ، حائل نگاه من ، به پاي تو ...

                      دل ميان سينه مي تپد

                              در گشوده مي شود ...


+ نوشته شده در  چهارشنبه سی ام آبان 1386ساعت 16:18  توسط سعادت  | 

 

 

 

روزهايي كه تو را مي خوانند

          ... آخرين نقطه ي كور

            و همانجا كه تو را سوي خودت مي رانند

                                    « و تو در خويشتنت مي پوسي »

بي تأمل ،

اگر از خويش به خويشت گذري بود ...

                                        ... فسوس .

و تو فرياد زدي ؛

آي ... اي آنكه مرا مي خواني !

كيستي ؟ ...

پيشتر آي .

... اي كه از خود به خودم با خبر از قلب مني .

 

و صداي تو ...

ميان همه ي بي خبران گم مي شد .

و تو بردي بالا ...

دستهاي تهي خويش به سويش كه بگير .

                          با توام ...

                          اي كه از خود به خودم باخبر از قلب مني .

 

و صداي تو ...

چه سان مي پيچيد

و ميان تپش گام گريزان تو مخفي مي گشت .

 

 « خويشتن را كه به هر سو بزني ... »

-        نقشهاي كهن دست تو نجوا مي كرد –

                         « كاش ... اي كاش ، رهايي مي بود .»

با خودت مي گفتي ؛

وه چه بيهوده ... به سوي چه كسي مي گردم ؟

 

وآن صدا در سر تو مي پيچيد ،‌

                       « و تو در خويشتنت مي پوسي »

و تو فرياد زدي ...

كيستي ؟ پيشترآي ...

 

دست لرزان تو در موج هوا مي خشكيد

با توام ...

اي كه از خود به خودم باخبر از قلب مني .

 

چشم تو رنگين شد .

قطره اي اشك ميان كف دست تو نشست .

سينه ات سنگين شد

و تو فرياد زدي .

رمق از پاي تو فرياد گرفت .

خاك آغوش گشود .

 

خاك آغوش گشود ...

 

و صدايي پيچيد :

« سوي من راه به تاريكي نيست

به عبث راهي نيست

-        آنچه را ذهن تو مي انگارد - »

 

و تو خاموش شدي .

و صدا نجوا كرد :

« اي كه خاموش شدي

خامُشي مردن توست

مردگان راه به كاشانه مردان نبرند

تو اگر مرد رهي توشه همت بردار

و كلامي سنگين .

و سپس گام در اين راه بنه

كه مرا باده عشقيست كه مستان خواهد ... »‌

 

و تو اين گونه سرودي خود را

و تو آغاز شدي .

 

7/2/1378

                                                  


+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و سوم آبان 1386ساعت 20:30  توسط سعادت  | 
 

 

در یک قدمی عشق

وقتی که لحظه ها

از آغوش دستهای گره خورده می گریزند

و اشکها ...

با نوای خرامیدن دستی غمگین

که بر تار شکسته ی قلبی چنگ می زند

و آهنگ سرد بی نوایی را

با نسیم عشق پرواز می دهد

                         ... بر بستر سنگی دریای گونه ها می لغزند ،

 

و آن زمان که لحظه ها

به بدرقه ی خوبی ها

قدم به عقب بر می دارند ،

 

...

در لحظه ی جدایی شاید

بر سنگ سرد منقش از گلبوسه ها

تفسیر آن لبخند بی نهایت که دستش را به سویت گشود

                                                                  نهفته باشد .

 

                                                                                  2/7/1375


+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم آبان 1386ساعت 21:58  توسط سعادت