تمام معنای یک زندگی بود .
روزهایی که زمین داغ تابستان
نوازشگر پاههای برهنه بود
و فریادهای کودکانه
سکوت کوچه ها را می شکافت .
آن روزها که فارغ از هر چیز
هر غروب
زیر پرده ی سرخ رنگ آسمان
بر زمین گام می نهادی .
و اندیشه ات را
با پرواز کبوترها همسفر می کردی
و نگاهت را
به بدرقه ی عروج یک قاصدک می فرستادی .
آن روزها خورشی هم
طمع دیدارت را داشت .
و هر غروب
بر سر پنجه های پایش می استاد
و برای تو دست تکان می داد .
آن روز ، دنیای تو کوچک بود
و تو
همه چیز آن دنیای کوچک بودی
... و چقدر با دنیای امروزت بیگانه بودی .
آن روزها
کوچه ها بوی یاس می دادند
و همه جا پر بود از عطر دلکش گل محمدی
و شمیم خوش شقایق وحشی .
اما حالا
در کوچه پس کوچه های زندگیت
تنها بوی تند غربت است که می پیچد .
و مشام قلبت را آزار می دهد .
حالا دیگر
گشودن چشمانت تنها
فرستادن نگاهت به بدرقه ی گامهای گریزان است .
و تو نیز می دوی
و دنیای تو پر می شود از طنین گامهایی که حتی
از خود نیز گریزانند .
در دنیای خود ساخته ات ، لبخند
حتی گوشه ای از یک اتاق را پر نمی کند .
دیگر به دنیایی که همه چیزش بودی
به اندازه ی لحظه ی توقفت نیز تعلق نداری .
تو در نگاه چشمهای نگران
تنها مجسمه ای هستی که سالهاست
در زیر شلاق باد و رگبار باران
به تکه سنگی بدل گشته
و در انتظار لحظه ی فرو ریختن است .
حالا دیگر غربت همه ی زندگی توست .
اما تو تنها لحظه ی گمنامیش را غربت نام می نهی .
لحظه ای که تو بر همه لبخند می زنی
و می بینی که لبخندها از تو گریزانند .
12/5/1375
تو که در فصل خزان می آیی
گر چه امروز نه هنگام خزان است
ولی
من صدای طپش قلب تو را می شنوم .
گویی ای رهزن دل
از پس کوهی به سفر آمده ای .
من صدای طپش قلب تو را می شنوم .
گوئیا این تنش گام من است
کاین چنین
پاک می آید و رسوا .
و تو گویی که طنین نفس گرم تو در سینه ی من می پیچد .
و من از گرمی این عشق ،
به خود می پیچم .
تو که در فصل خزان می آیی
باد نوروزی من
ای خزان از تو گریزان
به نظر بازی این بحر عدم آمده ای .
من تو را می شنوم ، می بینم .
تو که در خالی آغوش منی .
و تو گویی که جهان منتظر دیدن توست .
تو می آیی و پر می شود آغوش من از
گرمی پیکر تو .
ای خوشا
قدم پاک تو بر سینه ی مهر .
و چه خوش می شود آن روز که تو
قاصدک گردی و تا عرش برین
پر گشایی .
و من از دیدن تو
رشک برم بر لحظات طپش قلب تو در سینه ی من .
ای که در فصل خزان می آیی .
25/4/1376
