آنها در كنار يكديگر بودند و همه به يك اندازه مي دانستند و باور داشتند كه آنچه مي دانند ، بسيار است .
يكي در ميانشان بود كه به اندازه ديگران نمي دانست . و به او نادان مي گفتند . او « تريبول » نام داشت .
اما ديگران با او همدردي نداشتند ؛ او را دنبال مي كردند ، نگاهش مي كردند ، و با او از آنچه نمي توانست بفهمد حرف زدند .
آنها مي ديدند تريبول چه رنجي مي برد و خشنود بودند از اينكه مي توانستند او را برنجانند .
اما جهان ، دگرگون گشت و ناگهان تريبول دانا شد و بقيه نادان . بسيار نادان تر از او ...
تريبول هم مي خواست براي آنچه ديگران بر سرش آورده بودند انتقام بگيرد . اما آنها او را تحسين كردند . و هيچ كس به خاطر آنچه نمي دانست و تريبول مي دانست خجالت نمي كشيد . و تريبول با آنها همدردي مي كرد و نمي توانست آنها را برنجاند .
او مي دانست كه هميشه به گونه اي تنها بوده است . و در انتظار زماني بود كه روزگار باز تغيير كند .
او دقيقاً مي دانست ، زماني كه جهان ، بار ديگر دگرگون شود ، ديگران باز هم او را خواهند رنجاند .
در زلال هر نگاه
ابر بارشي نهفته است
دل ميان سينه مي تپد
در گشوده مي شود ...
راز سر به مهر حرفهاي ناتمام
سيل مي شود به سوي گامهاي تو
اي رضاي آفتاب بي دريغ
اي تو رأفتِ تمام
اشك ، حائل نگاه من ، به پاي تو ...
دل ميان سينه مي تپد
در گشوده مي شود ...
روزهايي كه تو را مي خوانند
... آخرين نقطه ي كور
و همانجا كه تو را سوي خودت مي رانند
« و تو در خويشتنت مي پوسي »
بي تأمل ،
اگر از خويش به خويشت گذري بود ...
... فسوس .
و تو فرياد زدي ؛
آي ... اي آنكه مرا مي خواني !
كيستي ؟ ...
پيشتر آي .
... اي كه از خود به خودم با خبر از قلب مني .
و صداي تو ...
ميان همه ي بي خبران گم مي شد .
و تو بردي بالا ...
دستهاي تهي خويش به سويش كه بگير .
با توام ...
اي كه از خود به خودم باخبر از قلب مني .
و صداي تو ...
چه سان مي پيچيد
و ميان تپش گام گريزان تو مخفي مي گشت .
« خويشتن را كه به هر سو بزني ... »
- نقشهاي كهن دست تو نجوا مي كرد –
« كاش ... اي كاش ، رهايي مي بود .»
با خودت مي گفتي ؛
وه چه بيهوده ... به سوي چه كسي مي گردم ؟
وآن صدا در سر تو مي پيچيد ،
« و تو در خويشتنت مي پوسي »
و تو فرياد زدي ...
كيستي ؟ پيشترآي ...
دست لرزان تو در موج هوا مي خشكيد
با توام ...
اي كه از خود به خودم باخبر از قلب مني .
چشم تو رنگين شد .
قطره اي اشك ميان كف دست تو نشست .
سينه ات سنگين شد
و تو فرياد زدي .
رمق از پاي تو فرياد گرفت .
خاك آغوش گشود .
خاك آغوش گشود ...
و صدايي پيچيد :
« سوي من راه به تاريكي نيست
به عبث راهي نيست
- آنچه را ذهن تو مي انگارد - »
و تو خاموش شدي .
و صدا نجوا كرد :
« اي كه خاموش شدي
خامُشي مردن توست
مردگان راه به كاشانه مردان نبرند
تو اگر مرد رهي توشه همت بردار
و كلامي سنگين .
و سپس گام در اين راه بنه
كه مرا باده عشقيست كه مستان خواهد ... »
و تو اين گونه سرودي خود را
و تو آغاز شدي .
7/2/1378
در یک قدمی عشق
وقتی که لحظه ها
از آغوش دستهای گره خورده می گریزند
و اشکها ...
با نوای خرامیدن دستی غمگین
که بر تار شکسته ی قلبی چنگ می زند
و آهنگ سرد بی نوایی را
با نسیم عشق پرواز می دهد
... بر بستر سنگی دریای گونه ها می لغزند ،
و آن زمان که لحظه ها
به بدرقه ی خوبی ها
قدم به عقب بر می دارند ،
...
در لحظه ی جدایی شاید
بر سنگ سرد منقش از گلبوسه ها
تفسیر آن لبخند بی نهایت که دستش را به سویت گشود
نهفته باشد .
2/7/1375
+ نوشته شده در چهارشنبه نهم آبان 1386ساعت 21:58 توسط سعادت
تمام معنای یک زندگی بود .
روزهایی که زمین داغ تابستان
نوازشگر پاههای برهنه بود
و فریادهای کودکانه
سکوت کوچه ها را می شکافت .
آن روزها که فارغ از هر چیز
هر غروب
زیر پرده ی سرخ رنگ آسمان
بر زمین گام می نهادی .
و اندیشه ات را
با پرواز کبوترها همسفر می کردی
و نگاهت را
به بدرقه ی عروج یک قاصدک می فرستادی .
آن روزها خورشی هم
طمع دیدارت را داشت .
و هر غروب
بر سر پنجه های پایش می استاد
و برای تو دست تکان می داد .
آن روز ، دنیای تو کوچک بود
و تو
همه چیز آن دنیای کوچک بودی
... و چقدر با دنیای امروزت بیگانه بودی .
آن روزها
کوچه ها بوی یاس می دادند
و همه جا پر بود از عطر دلکش گل محمدی
و شمیم خوش شقایق وحشی .
اما حالا
در کوچه پس کوچه های زندگیت
تنها بوی تند غربت است که می پیچد .
و مشام قلبت را آزار می دهد .
حالا دیگر
گشودن چشمانت تنها
فرستادن نگاهت به بدرقه ی گامهای گریزان است .
و تو نیز می دوی
و دنیای تو پر می شود از طنین گامهایی که حتی
از خود نیز گریزانند .
در دنیای خود ساخته ات ، لبخند
حتی گوشه ای از یک اتاق را پر نمی کند .
دیگر به دنیایی که همه چیزش بودی
به اندازه ی لحظه ی توقفت نیز تعلق نداری .
تو در نگاه چشمهای نگران
تنها مجسمه ای هستی که سالهاست
در زیر شلاق باد و رگبار باران
به تکه سنگی بدل گشته
و در انتظار لحظه ی فرو ریختن است .
حالا دیگر غربت همه ی زندگی توست .
اما تو تنها لحظه ی گمنامیش را غربت نام می نهی .
لحظه ای که تو بر همه لبخند می زنی
و می بینی که لبخندها از تو گریزانند .
12/5/1375
تو که در فصل خزان می آیی
گر چه امروز نه هنگام خزان است
ولی
من صدای طپش قلب تو را می شنوم .
گویی ای رهزن دل
از پس کوهی به سفر آمده ای .
من صدای طپش قلب تو را می شنوم .
گوئیا این تنش گام من است
کاین چنین
پاک می آید و رسوا .
و تو گویی که طنین نفس گرم تو در سینه ی من می پیچد .
و من از گرمی این عشق ،
به خود می پیچم .
تو که در فصل خزان می آیی
باد نوروزی من
ای خزان از تو گریزان
به نظر بازی این بحر عدم آمده ای .
من تو را می شنوم ، می بینم .
تو که در خالی آغوش منی .
و تو گویی که جهان منتظر دیدن توست .
تو می آیی و پر می شود آغوش من از
گرمی پیکر تو .
ای خوشا
قدم پاک تو بر سینه ی مهر .
و چه خوش می شود آن روز که تو
قاصدک گردی و تا عرش برین
پر گشایی .
و من از دیدن تو
رشک برم بر لحظات طپش قلب تو در سینه ی من .
ای که در فصل خزان می آیی .
25/4/1376
کبوتر !
تو نيستي كه ببيني
بي تو آبي آسمان چقدر خالي است .
شاپرك !
تو نيستي كه ببيني
گيسوي مشك آگين ياس
سالهاست كه بر فراق تو
سپيد گشته است .
...
آخرين روزهاي شهريور هميشه منو به
یاد تو مي اندازه . به ياد تو كبوتر .
به ياد تو كه وقتي پرواز كردي ،
يادت رفت برگردي . يادت رفت ، كبوترها ،
جَلدِ خونه شونن . شايد خونه ات
جاي ديگه اي بود .
و تو رفتي ...
رفتي و جاي تو ، براي هميشه خالي موند .
يوسف آشنا ...
هر بهار كه مي آمد
از زير پاي او
تا چشمهايي منتظر بر قاب پنجره
جاده اي از انتظار گشوده مي شد
و فرشي از دعا .
و گامهايي آرام
كه تا آغوش گشوده مادر به پيش مي آمد .
او كه مي آمد
كوچه بر بوي قدمهاي يوسفي آشنا چشم مي گشود .
و همه جا پر مي شد از عطر خدا
... و يعقوب به استقبال يوسفش مي دويد .
غافل از اينكه او ، زميني نيست .
او مي آمد و خانه پر مي شد از عطر صفاي خنده هاي او
و ديوارها و پنجره ها
به نگاه پر تمناي او خو كرده بودند
و همه باور داشتند كه كبوتر هم روزي سرانجام
پرواز خود را
تا لحظه هاي بي نهايت وصال
تا ابديت عشق
آغاز خواهد كرد.
و چه زود پاييز هجرت سر رسيد
تا ...
پرستوي مهاجر در بند
پرواز خود را آغاز كند
و بال خود را به سوي سرزمين عشق بگشايد .
و پايبندها
از شوق وصال گسسته گشت
و قفسها
به سوي آسمان عشق گشوده شد .
در دشت خون و حماسه و شمشير
دشتي كه در آن
شقايق پرپر مي شد
و پرستو به خون مي غلتيد ،
فرهاد ...
خجل از عشق كوچك خود
در مقابل يوسفي گريان
كه از ته چاهي به وسعت دنيا
ناله فراق سر مي داد
و با نگاه خود
كاروان عشق را
تا بلنداي قله رفيع شهادت بدرقه مي كرد
... سر فرود مي آورد.
و شكوه بيستون
از وقار دينار و دنا و زردكوه
درهم مي شكست و فرو مي ريخت .
و جزيره مجنون
گويي كه محمل ناز ليلي را به دوش مي كشيد
كه اين چنين
بر صحرايي كه مأمن قيس بني عامر بود
فخر مي فروخت .
و بُستان
پلكان عشق بود
كه ميثم را
به پاي چوبه داري مي برد
كه خود
سالها بر دوش مي كشيد .
اما امروز
در خلوت سرد كوچه اي غم زده
يعقوبي نابينا
انتظار پيراهن يوسفي را مي كشيد
كه سالهاست
پاي بر پلكان عشق نهاده
و راه كنعان را
به سوي آسمان كج كرده است .
8/9/1375
تا هستي از تو هست شد ، جانم ز جامت مست شد
جامت كه بر هر دست شد ، بالا ز نامت پست شد
اي شاهد بزم شرف ، شمع و شراب روز و شب
تا برزنم طبل طرب ، شب از رُخَت چون روز شد
سيماي هستي پستِ تو ، هر لحظه ام در دست تو
دلداده گان سرمست تو ، هر كس كه عشق آموز شد
مستوري ام دستورِ تو ، مستي رساند طور تو
هر كس كه بيند نور تو ، شهره به هر آفاق شد
دل نالدم از فصلِ تو ، جان جويدم از وصل تو
خود مي شود از اصل تو ، جاني كه بر افلاك شد
اي صد دريغ و صد فسوس ، از بازي چرخ عبوس
هر روسپي خود فروش ، رخشنده و مطلوب شد
محمل نشين خَمار من ، در پرده گويم اين سخن
اي بس كه اين دير كهن ، ابليس را غمخوار شد
عالم به تو برپا شده ، هستي ز تو معنا شده
در عالم شيطان زده ، دلداده ات محروم شد
هر كس كه شد سرشار تو ، بي مدعا شد يار تو
دلبسته شد غمخوار تو ، از جمع پستان دور شد
چون وارهيدم از عدم ، از غربت عالم چه غم
گردد رها از بيش و كم ، هر كس كه دست آموز شد
آري مرا جانان تويي ، بر دردها درمان تويي
مشكل منم آسان تويي ، زان رو دلم سوي تو شد
پيك سحر آرد خبر ، روزي كه آيي از سفر
باز آی و از هجران گذر . شب تیره و دلگیر شد
11/2/1382
